Wejście
Plan
Słownik
Kontakt
Linki
Obserwatorium Paryskie
EgzoplanetyCoRoTWykładyNarzędziaBaza danych
<-   Metoda Fouriera   ->
figures/la440.gif
Czysty dźwięk A (La, 440 HZ) oraz jego widmo (podstawowa, pierwsza, druga, trzecia harmoniczna) otrzymane z gitary i cymbałków.
Podziękowania : Obserwatorium Paryskie / UFE

Analiza czasowa sygnału wykonana metodą Fouriera, albo inaczej analiza widmowa sygnału, pozwala uwidocznić jego podstawową składową.W świecie muzyki analiza widmowa pozwala rozróżniać rozmaite instrumenty: każdy z nich ma szczególną tonację.

Dźwięk można "zobaczyć'' , bo nie jest niczym innym jak ruchem materii. W szczególności bardzo charakterystyczne są częstotliwości rezonansów. Wibracje (czyli oscylacje) rezonansowe charakteryzują się, np. na strunie, sukcesywnie występującymi wybrzuszeniami i "węzłami', to znaczy miejscami, gdzie wibracje mają odpowiednio największą lub zerową amplitudę. Na strunie gitarowej typowa wibracja (oscylacja) rezonansowa wygląda jak cały ciąg wybrzuszeń i wezłów.

Gdy bada się sygnał, na przykład dźwięk, to widmo pozwala nam określić charakterystyki sygnału: czestotliwość i natężenie (intensywność).

W przypadku Słońca, albo gwiazd, które znajdują się o miliony kilometrów od nas, jak można zobaczyć wnętrze takich obiektów, miejsca, gdzie temperatury przekraczają miliony stopni?

Trzeba także słuchać, a nie tylko patrzeć. Do badań można wykorzystać fale dźwiękowe.

  • Światło pozwala badać jedynie powierzchnię obiektów, nie pozwala zajrzeć głęboko.
  • Dźwięk daje informacje o warstwach głębszych, ze swej natury potrafi dotrzeć nawet do samego środka obiektu.