Wejście
Plan
Słownik
Kontakt
Linki
Obserwatorium Paryskie
EgzoplanetyCoRoTWykładyNarzędziaBaza danych
<-   Identyfikcja oscylacji   ->
Słońce
figures/mh.gif
Słońce w linii H alfa 6563, spektroheliogram z 9 marca 1997 (spektroheliograf w Meudon)
Podziękowania : Obserwatorium Paryskie / LESIA

W najbliższej przyszłości warunki przenoszenia się oscylacji będą mogły być precyzyjniej zbadane dzięki analizie Fouriera dotyczącej nie tylko zmian w czasie, ale i w przestrzeni.

Jak się wydaje oscylacje pięciominutowe mogą być wytworzone przez fale akustyczne modyfikowane grawitacją, a objawiają się jako fluktuacje prędkości i ciśnienia (mody p).

Z nich z kolei wynikają, pojawiające się w tym samym czasie co fluktuacje prędkości, fluktuacje jasności. Dopiero po długich ciągach obserwacji, wydzieleniu "modów" i porównaniu z teoretycznymi modelami budowy wewnętrznej Słońca, globalna natura oscylacji została wyjaśniona przez Deubnera w 1975 roku.

Od tamtej pory zgodność między obserwacjami a modelami teoretycznymi, przekonująca już w 1975, została znacznie poprawiona.

Na powierzchni Słońca widoczne są nieregularności wywołane ruchami materii, a te ruchy są odpowiedzialne za oscylacje obserwowane w widmie.