Wejście
Plan
Słownik
Kontakt
Linki
Obserwatorium Paryskie
EgzoplanetyCoRoTWykładyNarzędziaBaza danych
<-   Sejsmologia   ->
figures/oscillation2.gif
Schematyczna symulacja oscylacji gwiazdy. Pokazana została zmiana jasności Słońca jaką zaobserwowała aparatura eksperymentu VIRGO umieszczona na pokładzie sondy SOHO. Zmiany są bardzo małe, rzędu milionowych części jasności całkowitej. Czas rejestracji tych zmian to 300 sekund, a same zmiany wynikają z nałożenia się, czyli superpozycji, wielu modów oscylacji.
Podziękowania : Obserwatorium Paryskie / UFE

Sposób, w jaki obiekt może wibrować, określony jest przez jego rozmiary, kształt i budowę wewnętrzną. Talerz inaczej dźwięczy, gdy jest pęknięty; szklanka dźwięczy różnie w zależności od kształtu i od tego, czy jest mniej lub bardziej wypełniona.

Zbiór "modów wibracji" jakiegoś obiektu charakteryzuje ten obiekt, jest jego wizytówką. Częstotliowości związane z wibracjami "odsłaniają" strukturę i stanowią rodzaj "dowodu osobistego".

Wykrywanie i pomiar wibracji daje nam informacje o obiekcie, szczególnie o jego wnętrzu (w przypadku gwiazd - nieosiągalnym dla obserwacji bezpośrednich), ale także o tym, co te wibracje wywołuje.

Gwiezdna sejsmologia pozwala badać wnętrza gwiazd.

Gwiazdy są nieustannie pobudzane do okresowych drgań. Po raz pierwszy zaobserwowano to około dwudziestu lat temu na Słońcu. Na ogół takie wibracje są bardzo słabe i niesłychanie trudne do zaobserwowania w dalekich gwiazdach.

Jednakże,dzięki analizom drgań wykorzystującym techniki sejsmologii, udaje się "zobaczyć" wnętrza tych gazowych kul, często bardzo różniące się od tego, co znamy ze Słońca. I to wnętrza, do których, jak tej pory, nie udawało się "wniknąć".

Obserwując oscylacje gwiazd o różnych masach, o różnym wieku i o różnym pochodzeniu możemy odtworzyć historię ich ewolucji, a tym samym historię ewolucji Wszechświata jako całości. I to właśnie misja CoRoT - jako pierwsza - pozwoli tego dokonać.